Ц. Сарнай  өөрийн цахим хуудсаараа Монголын нийгмийн даатгалын тогтолцоог бичжээ. Тэрбээр

Хорьхон настайгаасаа төлсөн миний нийгмийн даатгал, гучхан настай хавдар тусхад хумсын чинээ ч нөлөөлөөгүй

Би жирийн нэг охин, эхнэр, ээж, эгч бас дүү. Нэг л өдөр хавдар гэдэг онош сонсоод хөл гуйваад, нүд бүрэлзээд хүнтэй л дуугарчихвал нулимс асгарчих гээд байж ядсан минь саяхан. Магад би нас хэвийгээд хорвоогийн жамаар энэ өвчинийг туссан бол ингээд пост бичээд суухгүй л дээ. Гучаадхан насандаа туссан болхоор шударга бус юм шиг мэдрэмж авч байсандаа хэн нэгэнд хэрэг болж магад гээд зориг гарган бичлээ. Энэ өвчнөөс салхад тусалсан бүхэндээ талархал эхлээд бичмээр байвч хорьхон насандаа нойр хоолгүй, өдөр шөнөгүй ажиллаж түүнээсээ төлж байсан татвар даатгалын зорилгыг мэдэхгүй, үр шимийг хүртээгүйдээ, нэг л буруу тогтолцоо тэр чигтээ яваад байгаа нь ШУДАРГА бус санагдаад хөндхөөр шийдсэн. Одоогоос 3 жилийн өмнөөс л гэнэт учир зүггүй ядраад оройдоо гуйвж дайвсан хүн л гэрийн бараа хардаг байсан. Толгой маш их өвдөж байсан ч хаа нэг хувийн эмнэлэг ороод мэдэрлийн эмчид үзүүлж өвчин намдаах эм авч уугаад тэгж ингээд л өнгөрдөг байсан. Улсын эмнэлэгт мэдээж ажлаас ажлын хооронд явдаг мань мэтэд үзлэгийн цаг гэдэг юм нь олдохгүй олдсон ч багадаа сарын дараа

Унтсан ч унтаагүй юм шиг өглөө арай чүү сэрээд чанасан coffeegoor өөрийгөө бөмбөгдөнө. За энэ мэтээр явсаар байгаад сүүлдээ тариа хийлгэж үзэв ер нөлөөлсөнгүй за ингэж л оношоо олох эхлэл тавигдсандаа. Энэ хүртэл зөв эмнэлэг олоогүй ажил ажил гэж явсан миний түмэн буруу. Чих хамар хоолой, мэдрэлийн эмчид үзүүлж тодосгогчтой мрай хийлгэхээр боллоо. Мрайны цаг мэдээж улсын эмнэлэгт олдохгүй хувийн эмнэлэгт бүр 2 өдрийн дараа шөнийн 3 цагийн цаг олов. Хариу гартал бас л 72 цаг эм, тариагаар бөмбөгдөж 72 цаг тэсэв. Үүний дараа хариугаа автал дүрсийн эмч нь нэг л учир битүүлэг онош тавьсан байв. Үүний дараа таньдаг эмчээрээ дамжуулж улсын эмнэлэгийн эмчид үзүүлтэл

- Би бол үүнийг хавдар гэж хэлнээ, гэхдээ нүдтэй маш ойрхон байна, бага зэрэг шимэгдүүлж байж хагалгаа хийх нь л зөв, гэвч хагалгааны дараалал нилээн хойно байгаа гэдэг үгийг сонсоод нэр, регистрээ ч хэлэх тэнхэлгүй шууд л гараад явчихсан одоо заримыг нь сайн санадаггүй

- Гэрийнхэндээ яг үнэнээр нь хэлж чадахгүй 6 хоног цийлэгнэсэн нүдтэй хүн ажлаа хийгээд эмээ уув, арга ядаад нэг л өдөр ээжээсээ бусдад нь хэлсэн. Хэлэх үедээ өөрийгөө нилээн сайн бэлдээд уйлж дуулхаа больчихсон байсаан. /Яагаад энэ тухай бичээд байгаа вэ гэхээр янз бүрийн онош сонсвол эхлээд шокноосоо өөрөө маш хурдан гарч зөв шийдээ гаргачихаад хайртай хүмүүсдээ хэлэхгүй бол тэд ч гэсэн шоконд орж зөв шийд гаргахад бас л хугацаа алдана/ Улсын эмнэлэгт очер хүлээх, нэг бол очероо хүлээж байгаа хэн нэгний урдуур орох боломж байсан учраас яаралтай гадагшаа явхаар шийдсэн. Энэ улсуудад хятад, турк, солонгос байсан бөгөөд маш хурдан чирэгдэлгүй, хугацаа алдахгүй явж болох нь Хятад л байсандаа. Очоод хоёр дахь шокондоо бас л орчихсон.

- Шангрилла шиг 8 блок дунджаар 22 давхар эмнэлэгүүдийг хараад хий дэмий нөхөртөө л бухимдав. Уг нь эрх баригч, бодлого тодорхойлогч нарт гомдсон арай дэндүү бүр дэлхийгээс тээр хол хоцорсон мэдрэмж авч бас цийлэгнэсэн нүдтэй хүн шинжилгээнүүдээ өгч эхлэв.

- Хагалгааны өдөр товлогдож яаралтай маргааш гээд хагалгаа хийх эмч минь яаравчлав. Гэсэн ч хагалгааны эрсдэл, гэрээ контракт хийхээс өгсүүлээд дахиад л нэг өдөр хойшлов. Энэ өдөр л жинхэнэ аз жаргал амьдрал, цаг хугацааг бүр их ойлгосондоо.

- Чи магад сэргэхгүй маш удаж ч мэднэ, нэг бол бүр нас барж болно, гэхдээ чамд хагалгаанаас өөр сонголт үлдээгүй гэх мэт үгсийг нөхөр бид 2 ой тоондоо ортолоо бүтэн өдөр сонсож хэдэн ч цаас гэрээн дээр гарын үсэг зурсан юм бүү мэд.

Тэр үед бид 2 эмнэлэгийн гадаа ойр ойр маш олон удаа гарсан. Миний хүсэл зүгээр нэг их урт амьсгал авах тэр мэдрэмж ямар их аз жаргал юм бэ аан амьд явах энэ юм байна гэж. Шөнөжингөө бодсон бодол минь

-Яах гэж ажил ажил гэж гүйдэг байсан юм бол, хүүхдүүдээ дагуулаад аялдаг байж би тэдэндээ ямар ч дурсамж үлдээсэнгүй

- Ээжийгээ дагуулаад гадагшаа л хэд хэд аялах байж

- Дүү нарынхаа хуримыг маш гоё хийж өгөөд бэр дүү нартайгаа нийлж 2 дүүгээ муулангаа кофе ууж үзэх минь

- Найзуудтайгаа шоудаж хаашаа ч хамаагүй дэггүйтэж явах байж

- Нөхөртэйгээ гал гартал л муудалцаж үздэг байж гэх мэт инээдтэй ч юм шиг харамссан мэдрэмжүүд л төрж байснаас биш эд баялганд тулгуурлаж өвдтөлөө зүтгэсэн он жилүүд надад дурсамж биш өвчин л авчирсан байсан. За одоо тийм сургууль төгсье, мастер доктороо хамгаалья, сайн машин сайхан байртай больё гэж зорьсон бүхэн үнэндээ инээдтэй зүйл байсан.

Та амьтай бол тэр ердөө ганц амь, би огт запасгүй хүн, алдар нэр, эд хөрөнгө байлаа ч үххээ тулхад дусал цусны минь энд хүрэхгүй гэдгийг, цаг алдаж зарим зүйлийг зорих, тэвчих, аз жаргалыг алгасах энэ бүхэн үнэндээ ямар инээдтэй гэдгийг л ойлгосондоо. Маргааш өвдөхөд хэзээ ч нэмэр болохгүй энэ даатгалын завхарсан тогтолцоо, үххэд нутагтаа ч үхэж чадахгүй гадагшаа зорих бидэнд нэмэр болохгүй энэ их өндөр даатгал нэртэй луйврын төлөө өвдтөлөө ажиллаж олсон мөнгөнөөсөө төлж байсандаа үнэхээр харамссан. За нөхөр салхилья гэж дуудаад байгаа тул үргэлжлэлийг нь дараа бичье дээ. Бүгдэд нь эрүүл энхийг хүсье.

Өө би нээрээ хийдгээ хийгээд, инээдгээрээ инээж, уурладгаараа уурлаж хэвийн л гүйж яваа шүү Таараад гайхаад байв Одоо эдгэрсэн. Даатгал төлж эхэлсэн зургаа хийчихье